برای مدتها، ما گاوچوها رویدادهای آبوهوایی شدید را مانند چیزی دور از واقعیت خودمان در نظر میگرفتیم.بزرگترین سیل سال ۱۹۴۱این حادثه به عنوان یک رویداد تاریخی ثبت شده بود، اتفاقی که تکرار نخواهد شد. این باور ما را آمادهساز نکرد. زمانی کهسیل 2024با تأثیرگذاری بر بیش از 2.3 میلیون نفر در 478 شهر ایالت ریو گرانده جنوبی، ما را غافلگیر کرد.نتیجه اصلی این بود که ما اصلاً آماده نبودیم.تراژدی ما را آگاه کرد از محدودیتهایمان و به عنوان یک جامعه، حساستر کرد نسبت به این موضوع.
در دنیای کار، سیلاب آسیبپذیریهایی را آشکار کرد که قبلاً وجود داشتند اما ترجیح دادیم نبینیم، مانند شرکتهایی که در مناطق جغرافیایی آسیبپذیر مستقر هستند، و تقریباً عدم وجود...برنامههای اضطراریعدم وجود پروتکلها برای حفاظت از کارگران و داراییها، و همانطور که همیشه در بحرانها اتفاق میافتد، کارگران بیشترین آسیب را دیدند. بسیاری از آنها در طول دوره تعلیق فعالیتها کاهش دستمزد داشتند، داراییهای خود را از دست دادند و برای تعمیر خانهها و جایگزینی لوازم خانگی تخریبشده توسط آب، به بدهی افتادند.
زیانها فقط اقتصادی نبودند، بلکه عاطفی نیز بودند. تروما محدود به از دست دادن مادی نبود. ترس از رویداد جدید، اضطراب از نداشتن جایی برای رفتن، و احساس گناه به خاطر زنده ماندن در حالی که همسایگان جان باختند، زخمهای نامرئی که بسیاری هنوز آنها را حمل میکنند. سلامت روانی کارگر، که تا آن زمان اغلب نادیده گرفته میشد، زمانی که درباره سیاستهای سازگاری با تغییرات آب و هوا فکر میکنیم، به موضوعی مرکزی تبدیل شده است.
برخی شرکتها به سادگی درها را بستند و بازنگشتند.این حادثه، که به کل اقتصاد ریو گرانده جنوبی و به ویژه کسانی که به این مشاغل وابسته بودند، آسیب میزند، نمیتواند به عنوان یک واقعه جداگانه در نظر گرفته شود. این، تجلی محلی یک پدیده جهانی است. گرمایش جهانی، رویدادهای آب و هوایی را هرچه بیشتر شدیدتر میکند. سیل، امواج گرما، خشکسالیهای مکرر و شدید، تنها چند نمونه هستند.
آب و هوا نیز سلامت در کار را تهدید میکند.
مطالعات گروه بیندولتی تغییرات آب و هوایی نشان میدهد کهفرکانس رویدادهای شدید در دو دهه گذشته ۴۰ درصد افزایش یافته است.تحقیقات سازمان بینالمللی کار تخمین میزند که تا سال ۲۰۳۰، از دست دادن بهرهوری به دلیل استرس حرارتی معادل ۸۰ میلیون شغل تمام وقت خواهد بود. و این موضوع نیازمند تغییر نگرش ما، طبقه کارگر و به ویژه رهبران اتحادیهها، در مورد مفهوم محیط کار ایمن است.
مدل غالب سازماندهی کار، اگرچه در جنبههای متعددی تکامل یافته است، هنوز منطقی دارد که خطرات اقلیمی را دست کم میگیرد. تهدیدات محیطی که تا آن زمان میشناختیم، تغییر کردهاند، و اکثر پارکهای صنعتی با این تغییر همگام نشدهاند. محیطهای صنعتی با تهویه نامناسب و بدون محافظت مناسب در برابر افزایش دما، بیماریهای قلبی و عروقی را تشدید میکنند، به سلامت کارگر آسیب میزنند و به طور مستقیم بهرهوری را کاهش میدهند. رنج کشیدن محدود به کارخانهها نیست، اغلب از خود زمان سفر به محل کار در گرمای شدید آغاز میشود.
دولت و نهادهای عمومی نیز مسئولیت غیرقابل مذاکرهای دارند. وظیفه دولت فعلی به روز رسانی برنامههای مدیریتی، نظارت بر اجرای مقررات ایمنی و سرمایهگذاری در زیرساختهای مقاوم است.
با در نظر گرفتن این موضوع،اتحادیه فلزکاران بزرگ پورتو آلگره، اتحادیههای شریک و حامی، سمینار "بحران اقلیمی و دنیای کار: تاثیرات، حقوق و استراتژیهای مقابله" را ایدهآل کردند، و تعهد طبقهای خود را برای دفاع کامل از زندگی و کار تکرار کردند.
بحران اقلیمی یک مسئله طبقاتی است و فقرا، کارگران، همیشه اولین کسانی هستند که رنج میبرند و آخرین کسانی که نجات مییابند. به همین دلیل ما اعتقاد و دفاع میکنیم که سازگاری اقلیمی محیطهای کار باید از یک دستور کار ثانویه فراتر رود و در مرکز میز مذاکرات بین کارگران و کارفرمایان قرار گیرد. این بحث در برابر کارآفرینی نیست، بلکه به نفع ادامه و توانایی آن برای محافظت از کسانی است که تولید میکنند.
در این راستا، پیشنهاد میکنیم که مفاد خاص مربوط به برنامههای اضطراری برای رویدادهای اقلیمی شدید، پروتکلهای توقف ایمن فعالیتها و تضمین درآمد در دورههای تعلیق، سازگاری فیزیکی محیطهای کار (تهویه، عایق حرارتی، مناطق پناه)، مرخصیهای پرداخت شده و حمایت روانی برای کارگرانی که در معرض بلایا قرار گرفتهاند، در قراردادهای جمعی کار گنجانده شود.
ما نیاز به بازتعریف مفهوم فضایی شرکت داریم، با ایجاد محیطهایی بازتر، محافظتشدهتر و مقاومتر، و مذاکره جمعی در مورد اقدامات ملموس کاهش. به همین دلیل، ما کارآفرینان، دولت و جامعه را برای یک بحث منطقی و فوری فرا میخوانیم.بحران آب و هوا اکنون در دنیای کار نفوذ کرده است.سوال باقی این است که آیا ما آن را به صورت پیشگیرانه با برنامهریزی و عدالت اجتماعی مواجه میشویم، یا به واکنشهای دیرهنگام به هر تراژدی جدید ادامه میدهیم، کارگران را مجازات میکنیم و فعالیتها و زندگی را به خطر میاندازیم.
*آدریانو فیلپتتو، رئیس اتحادیه متالورژی بزرگ پورتو آلگره.
*این یک مقاله نظر است و لزوماً نمایانگر خط مشی تحریری برزیل فاکت نیست.برزیل فاکت.