Hver viku, í litlu skrifstofu, ræð ég stjórnmál með þerapista míni. Ég byrjaði á meðferðinni í fyrra, eftir að hafa fengið grein um almenna áhyggju og þunglyndi, og kosningarnar hófu að komast inn í fundina án leyfis. Í 27 ára aldri, uppgötva ég að ég er í sorg. Kannski vegna þess að fyrir mig er að hugsa um stjórnmál að hugsa um framtíðina. Og í fjölskyldunni minni hefur framtíðin alltaf verið byggð hægt, ein kynslóð í einu.
Foreldrar mínir komu frá norðausturhluta landsins til São Paulo í leit að því sem var kallað "betri líf" á árunum 1960 og 1970: vinnu og mat á borðinu. Móðir mín vildi meira. Ekki fyrir sjálfa sig, heldur fyrir mig. Hún ólst mér upp einmana í austurhluta borgarinnar og útskrifaðist ekki úr framhaldsskóla fyrr en eftir 50 ára aldur. En á árunum 2000 hringdi hún í alla og náði að fá mér pláss í bestu skólanum í hverfinu. Síðan skráði hún mig í innritunarprufur fyrir ETEC. Síðan sannfærði hún mig um að reyna að fá styrk fyrir háskóla. Hún opnaði dyr, ein fyrir einu, eins og hún væri að standa við hepn.
Í vikuhelgi sá ég hana oft á kvöldin, rétt fyrir svefn. Við hittumst alltaf á sunnudögum.
Árið 2019 fór ég í háskóla, ein af fáum í fjölskyldunni sem komst þangað. Árið 2022 útskrifaðist ég með gráðu í blaðamennsku með fullu styrk frá ProUni, sem var stofnað í fyrsta stjórn Lula. Námsgjaldið á þeim tíma var um 2.000 Real. Ef ég hefði ekki fengið styrkinn, veit ég ekki hvort ég hefði útskrifast, né hvort ég væri hér, að skrifa þessa grein. Ég er ekki undantekning: samkvæmt menntamálaráðuneytinu hafa um 1,6 milljónir nemenda útskrifast frá þessu áætlun. Árið 2023, þegar ég var þegar blaðamaður, skrifaði ég hér áAgência Públicaum hvernig hannopnaði háskólann, sérstaklega fyrir svarta konur.
Þegar ég lít aftur, sér ég einn streng. Foreldrar mínir vildu að börnin þeirra fengju ekki hungur. Móðir mín vildi að ég ætti að stunda nám. Nú er ég sú sem held í endann. Ég vil úr leiguíbúð, kannski með hjálp frá "Minha Casa, Minha Vida". Ég vil að börnin mín, sem eru enn ekki til, þurfi ekki að vinna snemma til að hjálpa heima. Ég vil að þeir séi meira en ég sá móður mína. En það eru dagar þar sem vonleysan kemur áður en sólin, og ég spyr mig hvort strengurinn mun brotna í mína tíð.
Þetta er útsýnisstaðurinn minn fyrir þessa kosningu. Ég sé fólk sem vaknar áður en sólin deyr, fer í gegnum borgina, þrungið og þétt eins og sildar í dós, og vinnur frá mánudegi til laugardags, margir frá mánudegi til mánudags, til að fá einn dag frí. Ég þekki vel stærð þess dags. Þetta var sunnudagur móður minnar. Ég sé þurrka í einum hluta landsins og úðasæld í öðrum, brasilískur auður seldur til erlendra fyrirtækja, stjórnmálakonur frá utan sem blanda sér í okkar sjálfsákvörðunarrétt, á meðan hluti okkar virðist hafa áhuga á að skipta grænni og gula flagginni fyrir annað.
Þess vegna er ég hrædd þegar ég lít á þá sem gætu stjórnað Brasilíu á næstu fjórum árum. Flávío Bolsonaro kemur inn í þessa kosningu án svar við neinum af þessum óttum. Í fjórum kjöngum sem fylgismanni, var ekki einn löggjafarfrumvörp hans samþykkt.Almenningursýndi hvernig hann hófust fyrir nám úr náttúruvörslu án þess að setja verndun Amazoníu í forgang og afhjúpaði áhrif hans áalríkssjónustukveðjastöðum í Ríó meðal faraldursins, á meðan þau voru yfirgefin. Það er einnig sambandið viðDaniel Vorcaro, frá Banka Master.Og og 24 ára afmælisferils,hafað verið lögð fram aðeins þrjár lagasmiðjum um öryggi kvenna,sem eru hálf stærð þjóðarinnar. Ég leiti þar eftir einhverri von fyrir kynslóðinni af börnum mínum, en finn ekki.
Þegar ég hugsa um þessa kosningu, sér ég amma mína koma til São Paulo, móður mína banka á dyr, mig halda diplómi sem enginn hafði fyrirfram ákveðið. Og börn sem eru enn ekki fædd. Ég vil ekki að þeir lifi bara til; ég vil að þeir hafi tíma til að lifa. Að þeir séu í námi, vinni með virðingu og hafi stað til að búa.
Óttinn minn er ekki bara af útkomulegu kosninganna. Hann er að vera, eftir þrjú kynslóðir, fyrsta fjölskyldumeðlimurinn til að horfa fram á við án þess að trúa því að börnin muni fá meira en ég fékk.