در سال ۱۹۸۵،سویا و مدل صادراتی آندر جنگلهای آتلانتیک حضور داشت، با ۲.۴ میلیون هکتار، اما در طول دههها به شدت گسترش یافت. چهل و یک سال بعد، در سال ۲۰۲۵، تککاشت دانه ۱۱.۱۱ میلیون هکتار را اشغال کرد، که ۴.۶ برابر بزرگتر است و ۲۵٪ از تولید ملی را تشکیل میدهد. در همین حال، نیشکر ۵.۳ برابر بزرگتر شد و به ۶.۱۵ میلیون هکتار رسید و نیمی از کاشت ملی را تضمین کرد. این دادهها روز دوشنبه (۲۱)، در روز درخت، توسط MapBiomas و SOS Mata Atlântica منتشر شد، که به طور سالانه اطلاعات مربوط به زیستبوم با کمترین نسبت پوشش گیاهی بومی کشور را جمعآوری و ارائه میکنند.
پوشش گیاهی بومی ۳۲٪ از قلمرو را اشغال میکند،در حالی کهکشاورزی و دامپروری۶۳٪ را تشکیل میدهد. در سالهای اخیر، این رشد بیشتر نبوده است، زیرا بخش عمدهای از گسترش کشاورزی (۷۹٪) از طریق تبدیل چراگاهها صورت گرفته است که در این دوره حدود ۱۱ میلیون هکتار از دست دادهاند. این پدیده به افزایش جنگلهای ثانویه کمک کرده است.
"گسترش و شدت کشاورزی و دامپروری برای تعیین تخریب جنگل و بازسازی حیاتی است. پس از دو دهه پیشرفت کشاورزی در پوشش گیاهی بومی، در سالهای اخیر کشاورزی شروع به جایگزینی چراگاهها کرده است که به نوبه خود مناطق را به جنگلهای ثانویه واگذار میکنند. این مسیر برای رسیدن به هدف قطع کامل جنگل و بازسازی در مقیاس بزرگ است." لوئیس فرناندو گودس پینتو، مدیر اجرایی SOS Mata Atlântica، اظهار داشت.
امروز، یک به از هر چهار هکتار از پوشش گیاهی بومی پس از تخریب جنگلها دوباره رشد کرده است. حذف پوشش گیاهی بومی در جنگلهای آتلانتیک روند کاهش را در طول سری تاریخی نشان میدهد. از سال 2000، مساحت پوشش گیاهی بومی سرکوبشده در هر دوره پنج ساله کمتر از 2 میلیون هکتار بوده است.
با وجود نتایج مثبت، توسعه کشاورزی تجاری همچنان ادامه دارد و به بازارهای بینالمللی پاسخ میدهد، مانند مورد جنگلداری که مساحت تولید اکالیپتوس را چهار برابر کرده است.متمرکز بر شرکتهای بزرگ سلولزدر سال 2025، پارانا و سانتا کاترینا 46 درصد از مساحت جنگلداری در بیوم را در اختیار داشتند.
منطقه شهری در حال گسترش است، حتی در جزایر.
با بیش از نیمی (۵۲٪) از منطقه شهریشده برزیل، ماتا اتلانتیکا شاهد پیشرفت شهرها ۲.۵ برابر در ۴۱ سال گذشته بوده است، که امروزه ۲.۳ میلیون هکتار را اشغال میکند. ایالتهای سائو پائولو، پارانا و میناس ژرایس شاهد بزرگترین افزایشهای مطلق در مناطق شهریشده بین سالهای ۱۹۸۵ و ۲۰۲۵ بودهاند.
رشد شهری همچنین بر اکثر ۱۹۵ جزیره ساحلی تأثیر گذاشته است. در چهار جزیره بزرگتر از ده جزیره، مساحت مناطق شهری بیش از دو برابر شده است. ایلابلا، واقع در ساحل شمالی سائو پائولو، ۱۴.۵ برابر افزایش یافته است. ایتاپاریکا، تنها جزیره در شمال شرقی، شاهد رشد ۶.۴ برابر شهر بوده است.
از سوی دیگر، چهار جزیره دیگر از ده جزیره بزرگ بین سالهای ۱۹۸۵ تا ۲۰۲۵ شاهد افزایش پوشش گیاهی بومی بودند: جزیره قطعات (PR)، جزیره کاردوسو (SP)، جزیره سوپراگوی (PR) و جزیره بزرگ (RJ)، که در مجموع افزایش کوچکی ۱.۷ درصدی در مناطق پوشش طبیعی را در این دوره نشان میدهد.