هر ماه، پیامی از طریق گروههای واتساپ جمعیهای کانابیس عبور میکند: پلیس به یکی دیگر از انجمنها در برزیل سر زده است. آخرین موارد مربوط به انجمنهای Osaci، Abraticão، Abec، Santa Gaia و Sou Cannabis بوده است.
من انجمنهای مختلف را از شمال تا جنوب کشور بازدید کردم، با بسیاری از بنیانگذاران و کارکنان آنها آشنا هستم. بنابراین، وقتی در اخبار پلیس از یک مزرعه تخریبشده خبر میدهم، فقط گیاهان را روی زمین نمیبینم. دستهایی را میبینم که از آنها مراقبت میکردند، سالها کار و تعهد، رویاهای متوقفشده و بیمارانی که منتظر دارویی هستند که دیگر نخواهد رسید.
در 25 آگوست، پلیس وارد منطقه کشت Osaci در ایتوپوا، در داخل ایالت سائو پائولو شد. برونو سیلوا، دنیس لوپز و رونی نوآیس دستگیر شدند. این انجمن حدود 900 بیمار را تحت پوشش قرار میداد و همچنین فعالیتهای اجتماعی مرتبط با کاپوئرا را توسعه میداد. چند روز بعد، کشت آنها تخریب شد.بر اساس دفاع، این سه نفر دارای حکم آزادی مشروط معتبر قضایی بودند.کاپوئرا و کانابیس در دوران پس از لغو بردهداری مجرم شناخته شدند؛ دههها بعد، همچنان موضوع رسیدگی پلیس هستند. دیدن این دو در کنار هم در یک انجمن تحت سرکوب، اتفاقی نیست که تاریخ اجازه نادیده گرفتن آن را بدهد.
انجمنها راهی حقوقی هوشمندانه در شرایط ممنوعیت در برزیل پیدا کردند و در طول بیش از یک دهه، واقعیتی اجتماعی غیرقابل انکار را بنا نهادند. واقعیتی غیرقابل انکار به اندازهای که امروزه وجود دارد، مصوبه RDC 1014 آژانس نظارت بر دارو و غذا (Anvisa) برای در نظر گرفتن چیزی که دیگر نمیتوان نادیده گرفت: تولید داخلی و دسترسی بیماران به کانابیس از طریق انجمنها.
در همان ماه که مقررات Anvisa برای تولید علمی و تجاری کانابیس به اجرا درآمد.و در نهایت، مقررات مربوط به مجوزهای کشت و تولید.هنوز مناقصهای که برای انجمنها در نظر گرفته شده بود، منتشر نشده بود. در حالی که آنها منتظر این فرآیند هستند تا از حمایت آنوزا (Anvisa) برخوردار شوند، همچنان در شرایط عدم اطمینان حقوقی و در انتظار عملیات پلیس بعدی هستند. به طور تصادفی یا غیر آن، عملیات "شکار انجمنها" دو ماه قبل از انتخاباتی که امنیت عمومی یکی از موضوعات مرکزی آن است، رخ داد.
سرمایهداری اخلاقی وجود ندارد، همانطور که ماریلنا چاوی اظهار میکند. بنابراین، انتظار اینکه صرفاً قانونیسازی ماریجوانا یا "کانابیس پزشکی" به تنهایی عدالت را برای زندگیهای از دست رفته به ارمغان بیاورد، اصلاحات زندانهای ناعادلانه و سازماندهی بازار به نفع کسانی که تحت تأثیر ممنوعیت رنج بردهاند، بیمعنی است. دولت کانابیس را به عنوان درمان به رسمیت میشناسد و به آرامی و به صورت مرحلهای مسیر تولید قانونی آن را باز میکند. اما آنچه در قانونیسازی لیبرال غیرقابل مذاکره به نظر میرسد، این است که بورژوازی صنعت داروسازی از بازار جدید سود میبرد، در حالی که بورژوازی ارائهدهنده خدمات به دولت و نهادهای سرکوبگر همچنان از ممنوعیت سود میبرد. سود و زیان به عهده ماست.
ناامنی و آسیبپذیری موجود در صحنه کانابیس در برزیل منجر به درگیری با دولت و همچنین درونی در جنبش خود میشود. پس از دههها تعهد، ترس از بیاعتبار شدن و پایان کار وجود دارد. سؤالاتی در زمینههای حقوقی و استفاده از گیاه مطرح میشود: آنچه کانابیس پزشکی را تعریف میکند چیست؟ روش مصرف آن به عنوان دارویی چیست؟ مولکولهای گیاه که این تأیید را دریافت میکند کدامند؟ چه کسی و چه سازمانی "انحراف از هدف" را تعیین و قضاوت میکند؟ چه کسی مجاز به تشکیل انجمن است؟
وقتی سؤالات از ابتدا اشتباه هستند، چگونه میتوان پاسخها را درست کرد؟ انتخاب این است که "هیچکدام از موارد قبلی" را انتخاب کنید. پیروی از دستورالعملهای ارائهشده به دام افتادن است. آنچه جنبش را تا به امروز به جلو راند، شجاعت در تمرین نافرمانی مدنی سازمانیافته و همدردی با کسانی بود که درد را احساس میکنند.
تفکیک بین کانابیس پزشکی و "تفریحی" نه در زیستشناسی یا تولید گیاه است. آنچه تغییر میکند، قوانین توزیع و دسترسی است که بر اساس انتخابهای سیاسی خودسرانه تعیین میشود. قصد استفاده به فرد بستگی دارد و فقط به او تعلق دارد. این شبیه به مجاز کردن الکل برای تسکین درد زانو و در عین حال حفظ ممنوعیت آن برای جشن گرفتن تولد است.
همان منطق به طور اخلاقی بیمار "مشروع" را از کاربر همچنان مجرمشده متمایز میکند. دسته "پزشکی" شکافی را برای دسترسی به کانابیس باز کرده است، اما سرکوب کسانی که بدون تأیید پزشک از آن برای مقاصد دیگر استفاده میکنند، را پایان نداده است. انجمنها خود را به عنوان پزشکی معرفی میکنند زیرا در این دسته است که مقررات به آنها اجازه میدهد تا به رسمیت شناخته شوند.
همانطور کهنگو بیسپو پیشنهاد میکند.در مورد دستههایی که برای دسترسی به سیاستهای عمومی استفاده میکند، صحبت میکند.در این انتخاب، راحتی وجود دارد.صحنه کانابیس از دستههای به رسمیت شناختهشده توسط دولت برای به دست آوردن حقوق استفاده میکند، اما این دستهها تمامیت اعضای آن، فعالیتها یا اعتقادات آنها را به طور کامل نشان نمیدهد.
امروزه، تنظیم کشت توسط آنویسا (Anvisa) یک مسیر مجوز برای تولید توسط شرکتها و سایر اشخاص حقوقی را باز میکند. برای انجمنهای بیماران، یک مسیر آزمایشی بدون فعالیت تجاری و درگیر عدم اطمینان باقی مانده است.
همانطور که نگو بیسوپ به درستی اشاره کرد، بر اساس تجربه خود در منطقه قومیتی: "آنها شرکتهای خود را ایجاد میکنند، میتوانند شرکتها داشته باشند. وقتی ما یک انجمن ایجاد میکنیم، آنها میگویند: 'بدون سود'. تمام سازمانهای ما به طور اجباری باید بدون سود باشند. و پس چگونه میتوانیم پیشرفت کنیم؟"
در حالی که شرکتهای بزرگ این بخش قادر به جذب سرمایهگذاریهای ملی و بینالمللی میلیونی و رقابت برای قراردادهای تأمین به سیستم بهداشتی ملی (SUS) هستند، انجمنها با واقعیت متفاوتی روبرو هستند. آنها ممکن است منابعی را برای حفظ فعالیتهای خود جمعآوری کنند، اما سود توزیع نمیکنند و همچنان در معرض تخریب کشتهای خود توسط پلیس قرار دارند.
چگونه تولید را برنامهریزی کنیم و اطمینان حاصل کنیم که بیماران تحت این خطر دائمی تحت درمان قرار میگیرند؟ ترکیب سرکوب و عدم اطمینان مقرراتی میتواند انجمنها را از بازار قانونی آینده خارج کند. در این سناریو، بزرگترین "انحراف از هدف" که به آنها نسبت داده میشود، خود وجودشان است: تولید و تضمین دسترسی بدون زیر نظر قرار دادن مراقبتها به سود شرکتهای بزرگ.
در حالی که دیوار در مقابل چشمان ما بالا میرود و آنویسا (Anvisa) به نظر میرسد میخواهد چرخ را دوباره اختراع کند با...ساندباکسبرای انجمنها، کشورهای دیگر انتخابهایی در مورد کسانی که مجاز به کشت هستند، انجام دادهاند.کانادا از سال 2018، مجوز ویژهای برای تولیدکنندگان کوچک دارد.و به بیماران مجاز اجازه میدهد که برای استفاده پزشکی کشت کنند.
درکلمبیا، یک فرمان در سال 2025تلاش میکند تا فضای لازم برای تولیدکنندگان کوچک و متوسط در زنجیره تولید را فراهم کند. و فراتر از آن: در طول دو سال اول پس از ورود مقررات فنی به اجرا، کشت مواد خام مقصد گل به عنوان محصول نهایی در بازار پزشکی داخلی به تولیدکنندگان ملی کوچکتر اختصاص داده خواهد شد. در اینجا، کسانی که برای درمان بیماران کشت میکنند، هنوز منتظر هستند تا ببینند آیا در قوانین جدید جایگاهی خواهند داشت یا خیر.
هفته گذشته، سه همراه از Osaci پس از اینکه تقریباً یک ماه در زندان بودند، آزاد شدند. آنها اولین یا آخرین افراد نبودند. به انجمن بازمیگردند و ویرانیهایی را که پلیس به جا گذاشته، پیدا میکنند، بدون پول و بدون حمایت دولتی برای شروع دوباره.
در طول 12 سال گذشته، انجمنها راهی قانونی برای رساندن کانابیس به بیماران در سراسر برزیل پیدا کردهاند. اکنون، مقررات مسیر را برای تولید شرکتهای داروسازی و شرکتهای بزرگ باز میکند، در حالی که سرکوب و عدم امنیت قانونی ادامه دارد. به این اضافه کنید یک فرانکنشتاین پیشفرض ساخته شده برای توجیه غیرقابل توجیه در مورد کانابیس.
توافقی که تا به حال دسترسی را تضمین کرده تحت فشار است. جامعهای که در اطراف این گیاه سازماندهی شده است، باید راههای جدیدی برای ماندن متحد و ادامه مبارزه برای حق کشت و استفاده از آن پیدا کند.
امیدوارم این صحنه برای اتحاد صحنه کانابیس در برزیل باشد: "صلح بین ما، جنگ به اربابان!"
*لونا ورگاس استاد علوم انسانی در EHESS (پاریس) است. بنیانگذار و مربی Inflore، پروژهای پیشگام در آموزش متخصصان برای بازار کانابیس. او بازار و مقررات کانابیس را در کشورهای مختلف تحقیق میکند. به عنوان یک ارتباطدهنده، سخنران و مشاور فعالیت میکند. اینستاگرام: @lunavargas
**این مقاله نظر شخصی است و لزوماً نمایانگر خط مشی ویرایشی برزیل فاکت نیست.برزیل فاکت.