Bir eşek filarmonikte.

Kulaklar her zaman dik ve 3 kilometre uzaklıktan bitki örtüsü arasında yankılanan bir hırıltıyla, eşek belki de müzik evreniyle ilgili en açık seçenek değildir. Ancak 33 yaşında, Antonino Tertulino, en imkansız kutuları doldurmaya alışkın.

Kendimi bir eşek olarak görüyorum. Bu bakış açısını benimseyen ben, asla öne çıkan bir parça olmayı düşünmem. Çok hediye alan, çok talep edilenler ve eşek gibi hafife alınan, fark edilmeden geçer, değil mi?Saçları seyrekleşen genç ince adam, akustik kontrabasındaki yeteneği, en az üç başkan ve iki papa önünde sergilediği gibi, uzun zamandır onu o kadar fark edilmeden geçirmemeye çalışıyor.

19 Temmuz'da, Antonino, Salzburg Filarmoni Orkestrasında çaldığı Avusturya'dan ayrılıp, doğduğu yer olan Recife'de bir hafta boyunca anıları gezmek için yola çıktı, bu da onun yıllık takviminde düzenli bir etkinlik haline geldi.

Santa Isabel Tiyatrosu'nun duvarları içinde, 19. yüzyıldan beri Pernambuco topluluğunun saygın bir sahnesi olan bu kültürel tapınağa, Antonino, 6 ila 21 yaş arası öğrencilerden oluşan Çocuk Vatandaş Orkestrası'nın bir dizi performansını yöneten müzisyenlerden biriydi. Kendisi de yirmi yıl önce bu müzik dünyasına adım atmıştı. Antonino'nun sessiz atışı yankılanıyor. Hırıltı minnettarlığın sesi, ancak etrafındaki bakışlar hepsi hırsla dolu. Kontrabasçı, çocuklarla vakit geçirmek, röportajlar vermek ve eski arkadaşlarla buluşmak için zaman ayırdı.

Bu ritüel, yeni bir eve taşınmadan önce gerçekleştirildi, şimdi Almanya'yı keşfetmek için Landshut'taki Niederbayerische Philharmonie'ye imza attı.(Bu kısım Türkçe'ye doğrudan çevrilemedi, orijinal metinde yer alan isim ve kuruluş adları korunmuştur.)(Benzer şekilde, bu kısım da doğrudan çevrilemedi ve orijinal metinde belirtilen isim korunmuştur.)"Dünyanın en iyileri arasında biri", diyen içten sesler, tiyatroda düşünceli bir şekilde konuşur, bu da Pernambuco'nun megalomanik doğasını yansıtır, her zaman bir sıralamaya hazır olan ve kaynaklara bile ihtiyaç duymayan.

Onu takip edenlerin izlenimi, Antonino'nun kariyerinin net bir sınırının olmadığı ve sürekli yükselen bir rotada, sapmadan ilerlediği yönündedir. İçtenler bilir: jumentolar mükemmel bir yön bulma duyusuna sahiptir.

Antonino 7 Notada

DOTavşanları bir sopayla vurmak

Fizik ve kimya derslerinden kaçmak. Bu, 13 yaşındaki Antonino'nun (2006'da) ilk niyetiydi, bugün müzisyen olduğunu itiraf ederek. Nossa Senhora do Carmo Okulu'ndaki öğrenciler, bir yaylı beşli performansının ardından, Çocuk Vatandaş Orkestrası Projesi'ne katılmak için bir fırsat sunuldu.

Coque'taki okulun seçimi tesadüf değildi. Joana Bezerra mahallesinin temel altyapı eksikliği ve düşmanlık yaratan yoksulluğu vardı, genellikle sadece şiddetle tasvir edilen.Bu yüzden, standart konuşma kurtarma üzerineydi, genç öğrencilerin iş çocukluğu veya uyuşturucu ticareti tarafından yakalanmamaları için aktiviteler sunuyordu - ve cazip teklifler arasında tıbbi ve diş hekimliği kontrolü ve düzenli yemekler vardı.

Müzik dersleri, okul takviminin ek sınıfında, Ordu'nun 7. Tedarik Deposu'nun tesislerinde verilecekti. Teşvik olarak, etkinlik ders saatlerini temsil edecekti - bu da o sırada başını ağrıtan konulardan kurtulma şansı anlamına geliyordu. İlk itici güç, ancak yeni dünyanın hayranlığıyla yerini buldu.

Beni oldukça meraklandıran şey, müzisyenlerin arasında sözsüz iletişim, biliyor musun? Bugün, meslektaşlarımla birlikte, orkestrada bu günlük bir şey, jest ve bakışlarla iletişim. Ama o bana, onların bir takım gibi hareket etmesinin 'wow' etkisi bıraktı.

Bölgeden 6 yaş ve üstü çocuklar, kolaylaştırılmış müzik yeteneği testlerine katılmaya davet edildi. Zorluk, bir solfej melodisi ve basitleştirilmiş ritim yöntemiydi. Geçen çocuklar enstrümanlara göre bölünecekti - ve tüm dikkatler keman'a çevrildi.

Ve ben derdim: 'O orada, genç adam, boyutuna göre kontrol etmek zor olacak'." Keman zorlu bir enstrümandır, o boyutla daha da zordur." Ve ben her zaman ince, zayıf biriyim, biliyorsun.Antonino hatırlıyor. O zamandan beri, enstrümanla olan ilişki, kendisi ve kendi yansıdığı imajın bir tamamlayıcısı olarak şekillendi.

Bu sesle ilgili değil, gösterişle ilgili değil.Gösteriş değil.Gösteriye dair değil, zeminini, her şeyin gerçekleşeceği temeli yaratmaya dair. Bu yüzden her zaman 'o orada olan enstrüman' diye düşündüm. Ve ben her zaman utangaçtım, ancak kontrabasla utangaçlık hissetmiyorum. Ve o da bu özelliği taşır, bir gösterişçi enstrüman olmaması. Sanki [de] bir eşek gibi. Sık sık hafife alınsa da, orada güçlü ve gerekli, biliyorsunuz, olabilir. Hızlı ve güzel olabilir.

Böyle devam etti, 20 yıldır.

RECife ve Carpina, kayıp olmayan bağlantı.

Evde olmak tatlı ve acı olabilir. Antonino'nun babası, Antônio Tertuliano, Pernambuco'nun Mata Norte bölgesindeki Carpina'da yaşıyor. Ticari işlerle uğraşan, ilkokul eğitimini tamamlamamış, onun en güçlü alışkanlıkları, müzisyen olan Antonino'nun bugün bile sürdürdüğü alışkanlıkları. 'Babam oynardı ki, sabah 6'da uyanmazsa, artık uyanmayacağını,' hatırlıyor. Kısa ziyaretler, Recife'ye her zaman içtenlik ve aileyi mesafenin üstesinden gelmek için bir fırsat sağlamıyor.

Recife'de, diğer yandan, farklılıklar çığlık atıyor. Şehir boyunca geçen ve yerel kulakların normalleştirdiği ve neredeyse hissetmediği bir şey, gürültü. Gürültü kirliliği, bugün farklı bir gerçeklikte yaşayanların algıladığı bir şeydir.

Büyüdüğü mahallede dolaşmak da, hatta kendi hafızası için bile zorlayıcı olabilir. Coque'da, Antonino her ziyaretinde 'kentsel yenileme' sürecini görüyor, çadırların kaldırılması ve bölgenin dinamiklerinin değişmesi, bir zamanlar orkestrasının arkadaşları ile birlikte olduğu kadar sıkı bir şekilde, çünkü dışarıda dolaşabilecekleri alanlar, her birinin yaşadığı yere bağlıydı ve her bir mahalle farklı suç gruplarına ait gruplar tarafından talep ediliyordu.

Güvenlik, mevcut gerçekliği alternatiflerle karşılaştırırken kaçınılmaz olarak ortaya çıkan bir konu. İsrail'in savaşla bile ilgili bir bağlamı olsa da, o, Recife'ye geri dönmenin "farklı bir tür terör" olduğunu söylüyor.

Dün oturumuz bir kilometre mesafedeki otelde yemek yiyor ve "güvenlik için bir Uber alalım" dedik. Bu, bireyselliğinizi ve bağımsızlığınızı elden çıkarmak demek. Savaşlar olmasına rağmen, Tel Aviv'de kendimi evimdeki şehre göre çok daha güvende hissettim. Bu çok üzücü. Gece yarısı veya iki gibi bir video araması yapabilmeniz, sokakta yürüyebilmeniz ve en fazla birinin bilgi sorması veya arabasını itmek için yardım istemesi gibi. Ama bana soygun yapılacağı veya bana bir şey yapılacağı hissi hiç olmadı. İsrail'de de hayatı değer verdiğimi söylüyorum. Çünkü burada Recife'de tehlike var, ancak bir şekilde onunla yaşamak zorundayız.

MI, Brezilya'nın en büyük şehirlerinden biri olan São Paulo'da düzenlenen önemli bir etkinlikte, yerel ve uluslararası medya kuruluşlarının dikkatini çekti. Etkinlik, şehirdeki kültürel çeşitliliği ve yaratıcılığı kutlamak için tasarlandı ve çeşitli sanat formları, müzik ve lezzetlerle zenginleştirildi. Katılanlar, şehrin canlı atmosferini ve zengin kültürel mirasını deneyimlediler. Etkinlik, yerel sanatçılar ve girişimcilerin çalışmalarını sergilemelerine ve tanıtmalarına olanak sağladı. Ayrıca, uluslararası misafirler, Brezilya'nın kültürel zenginliklerine tanıklık etme ve küresel bir toplulukla bağlantı kurma fırsatı buldular. Bu etkinlik, São Paulo'nun dinamik ve yaratıcı ruhunu yansıtan unutulmaz bir deneyim olarak hatırlanacak.İlk kez

Milliyonlar Brezilya vatandaşı, seçim sandıklarına doğru ilerlerken.2026 SeçimleriÇocuk Orkestra'nın genç üyeleri, son dünya gezilerinin birinci yıl dönümünü, Japonya'daki Hiroshima Barış Anıt Parkı'nda, Barış Konserleri'nden biri olarak başlayan yolculuğun sonunda kutlayacaklar.

Şehir, İkinci Dünya Savaşı sırasında Amerikan nükleer bir bombasının hedefi oldu ve Recife'nin sosyal proje tarafından düzenlenen üç ülkeyi kapsayan turizmin bir durak noktasıydı.İnisiyatif, çatışma bölgelerinden müzisyenleri bir araya getirerek çocuklarla birlikte müzik yapmalarını sağladı. Örneğin, Rusya ve Ukrayna sanatçılarının klasik müziklerini aynı sahnede birleştirmesi, savaşlar tarafından dayatılan her türlü sınırın ötesine geçen bir mesajdı.

Güney Kore'den sonra, projeğin çocuklar grubu, Vatikan'da bir performansla, Papa Leo 14'ün önünde, St. Peter Meydanı'nda serilerini sonlandırdı. Proje, 2011'den beri bir devlet bankasının sponsorluğuna sahipti ve bu da girişimin yapılandırılmasını ve daha yüksek uçuşları mümkün kıldı.

Bu süre boyunca, gençler üç başkan, iki papa ve Arjantin, İtalya, Japonya, ABD ve Portekiz gibi ülkelerde komitelere performans sergilediler.2010'da Birleşmiş Milletler (BM) tarafından sosyal dahil etme iyi uygulaması olarak tanındı ve 2015'te UNESCO'nun Bağlı Okullar Programına katılan dünyanın ikinci müzik okulu oldu.

FÁfaturalar ve okşama

6-21 yaşları arasında yaklaşık 400 çocuk ve ergen, projenin ilk merkezi olan Coque'da 250'si de dahil olmak üzere, Camela (Ipojuca) ve Chã de Cruz (Igarassu) (her ikisi de Recife Metropol Bölgesi'nde) 120 ve 30'u hizmet alıyor.Müzik dersleri yanı sıra, proje üyelerinin beslenmesini de kapsıyordu ve genellikle toplum tarafından iyi karşılandı.

Giriş, sosyal kuruluşların eleştirileri nedeniyle temiz bir şekilde savunulamaz, çünkü çocukların müzikteki faaliyetlerinin zıttına, suçla ilişkilendiren bir kurtarma söylemi her zaman benimsemiştir. O Coque, o índice de desenvolvimento humano en baixo na capital pernambucana ve basında sık sık şehir içi şiddetle ilişkilendirildiği için o bölge, müdahale için seçilmişti.

"Coque'yi, soyulmamın yakınında olduğumda tanıdım [... ] Şanslıyım ki kafama bir kurşun almadım." Bu sözlerle, projenin üç fikir babası ve ilk orkestra şefi olan Cussy de Almeida, ulusal ağlarda, 2008'de eski Domingão do Faustão'da OCC'nin performansını sunarken, topluluğu tanıttı, o zamanlar 103 üye ile.

Almeida'nın yanı sıra, projenin tasarımına Yargıç Nildo Nery dos Santos (vefat etti) ve Yargıç João Rocha Targino da katıldı. O zaman, projeye katılan Targino, siyasi figürleri, "Bu çocuklardan vatandaşlar mı yetiştirmek istiyorsunuz, yoksa mahkumları mı?" diye sorguladı.

Cussy'nin o sırada söylediği sözler, örneğin "Onlar küçük Kızılderililer", "Suçun etraflarında sarılmışlar", "Onlar sol elle yemek bilirler, sağ elle bıçak kullanırlar, diş fırçalamayı, diş ipini, hijyene sahiptirler, tuvalete iz bırakmadan girerler" ve "Şu anda onlar, evine götürebileceğin ve bir hafta sonu geçirebileceğin çocuklar" hala bugün, idealcilerin topluluk hakkındaki damgaları eleştirirken alıntılanır. O zaman, program, "Sokaklardan çocukları çıkaran" bir girişim olarak tanıtıldı ve Fausto Silva, "Bu Coque halkı" ifadesini kullandı. Maestro, iki yıl sonra 74 yaşında vefat etti.

Orkestra'nın müdahaleci söyleminin topluluk üzerindeki stereotipleri sürdürmesiyle ilgili soruya, OCC'nin hala başındaki Yargıç João Rocha Targino, "Bence hepimiz kardeşiz" yanıtını verdi ve Coque'nin, "diğer Recife mahalleleri gibi değil, her zaman marjinalite ve fuhuşla ilişkilendirildiğini" belirtti.Ancak, o, bölgenin fırsatlarla teşvik edilmesinin ve insanların "mal olarak fakir olsa da, yetenek açısından zengin" olduğunu savundu.

SOLGökyüzü yoktu.

Antonino, Coque'den Goiânia Senfoni Orkestrası'nda çalmaya başladı ve iki yıl orada kaldı, ardından Tel Aviv'de müzik alanında lisans eğitimi başlattı. Mesafenin getirdiği zorluklar daha belirgin hale geldi. Annesi Maria Denise ile gece yarısı video aramaları aracılığıyla konuşurdu. Müzik dünyasını keşfetme arzusunu hatırlıyor.

"Önce çok basit, çok masum bir şeydi. Sonra her şey optimize edildi, uluslararası bir sahne, biliyorsunuz... Önce sadece performanslarını izlemeye gitmekten bile gurur duyuyordu," diye anlatıyor.

Beş yıl boyunca, Antonino, İsrail Filarmoni Orkestrası'na katılmak için çalışıp kendini adadı. Bu, dünyanın en tanınmış orkestralarından biri ve 1969'dan beri şeflik yapan Hint şef Zubin Mehta tarafından yönetiliyordu.Beş başarısız deneme oldu. Bazen bile pozisyon için kimse seçilmedi. Felsefe, sadece en hazır olanların gruba katılabileceğiydi.

2021'de, kontrabasçı olarak pozisyon için ona teklif verildi. "İlk deneme aramasını hatırlıyorum. Annem için yapıldı. İsrail Filarmoni Orkestrası veya Zubin Mehta'nın kim olduğunu bilmiyordu, ama sesimdeki sevinci duydu ve sadece 'Vay canına, çok gurur duyuyorum senin için, seni performanslarda görmek istiyorum' dedi," diye hatırlıyor. Onu göremedi.

Birkaç hafta sonra, Recife'de, ev işçisi Denise, 64 yaşında ani bir hastalık sonucu öldü ve uluslararası kariyerini görmeden önce oğlunu kaybetti. "Annem çok erken öldü. Çok aniydi. Süreci yoktu, bir süreç yoktu... Profesyonel olmaya geçtiğim sırada bu oldu. Ya her şeyi yıkıp geçecektim ya da bunu besleyici bir madde olarak kullanacaktım, müziğim ve kariyerim için," diyor.

OradaAvrupa tarafına

Makarna kaynar su içinde pişirilirken, bir sirenin sesi mahallenin her yerine yayıldı. Bir başka. Hava savunma sistemi, Tel Aviv'in kentsel alanında olası saldırılar hakkında uyarı veriyordu. Yıl 2023, Hamas ile başlayan çatışmanın başlangıcıydı, ancak iki hafta bile Antonino'nun düşüncelerini netleştirmişti: "Buraya bu için gelmedim. Bu benim savaşım değil," diyor.

Bu şekilde, neredeyse aceleyle ve savaş sirenleriyle normalleşmeyi reddetmesiyle, kontrabasçının bir planı yeniden canlandı: Mozarteum Üniversitesi Salzburg, Avusturya'da yüksek lisans başvurusunda bulundu, kabul edildi ve derslere daha erken başlamayı başardı. Ardından Salzburg Filarmoni Orkestrası'na 2026'ya kadar sözleşme imzaladı, bu da OCC çocuklarıyla yeniden buluşmasının ardından Almanya'nın kuzeyinde, Niederbayerische Philharmonie'ye taşınmasıyla eşzamanlıydı.

Hâlâ her şeyin çok erken olduğuna inanıyorum. Fırsatlar, imkanlar geldi, sahip olabildiğim kadarını kucakladım, yani açtığım kapıları biliyorsun? Ve bu yolculuğu sürdürmek için hala açgözlüyüm.

SIŞükran sesleri

700'den fazla çocuk ve genç, Çocuk Vatandaş Orkestrası projesinden geçti - en azından 360'ı, Temmuz tatilinin sonunda, Recife'deki Santa Isabel Tiyatrosu'nda, projenin 20. yıl dönümü için sahnede yer aldı. Çocuk, genç ve genç yetişkin orkestraları, klasik müzikten bölgesel hitlere kadar, kendi yorumlamaları ile yeniden yorumladı, bazen bir çocuk korosu eşliğinde.

Antonino, onur konuğu olarak, 2006'da başlatılan önerinin ana başarı referansı olarak öne çıktı.Her zaman yaptığı gibi ritüeli tekrarladı: az salata, çok su ve gün boyunca birkaç meditasyon oturumu, ardından sahneye çıktı. Avrupa orkestralarından davet ettiği meslektaşlarıyla birlikte ışıkları paylaştı, küçük Recife yeteneklerinin başında iki gece üst üste olduğu gibi aynı kararlılık ve şovmen havasıyla.

570 izleyici önünde, kesin ve hassas hareketlerle, başka bir yere, orada tamamen rahat hissettiği bir yere taşınıyordu. Sanki dünyayı eliyle şekillendirecekmiş gibi. Sanat, yük, tarih ve henüz ulaşılmamış beklentilerin biraz daha ağırlığını orada taşıyor, ama onu paylaşmıyordu.

Park yeri ve tek bir orkestrada kariyer yapma, orada yükselme ve rahat bir bölge bulma sorusu üzerine Antonino gülüyor:Ben bir mustang değilim, ben gevşek omuzlu değilim [at ırkları]. Her zaman temel olmak istiyorum, öğrenmeye devam etmek, kendimi çok daha büyük bir şeyin parçası olarak görmek istiyorum.Kontrabasçı, dünyanın henüz keşfetmediği en büyük yeşil çayırlarını bulmaya kararlı olan, bu konuda bir jöle gibi davranan biri.