Herinner je je de laatste keer dat je aan het lachen was en je kon gewoon niet stoppen? Misschien was het tijdens eensituatie waarin je niet had moeten lachen..
Dit gebeurde met een van ons terwijl we een vriend naar een familiegericht rechtbank volgden, middenin een onaangename echtscheidingsprocedure. Dit leidde tot een snelle vlucht naar het toilet terwijl we wanhopig (en zonder succes) probeerden controle te herwinnen - het was niet precies het soort emotionele steun waar deze vriend naar op zoek was!
Een ander klassiek voorbeeld zijn de cricketcommentatoren Brian Johnston en Jonathan Agnewdie lachten tot ze pijn haddentoen ze in 1991 een wedstrijd beschreef.Ze konden niets zeggen.Maar hoe en waarom gebeurt dit?
In werkelijkheid, hoewel we lachen meestal associëren met plezier, gebeurt het grootste deel van het lachen om andere sociale redenen. Bijvoorbeeld, je hebt 30 keer meer kans om te lachen als je met iemand anders bent dan als je alleen bent. En je zult meer lachen als je de persoon kent met wie je bent en als je die persoon leuk vindt.30 keer meer kans om te lachenAls je met iemand anders bent dan als je alleen bent.Als je de persoon kent met wie je bentEn als je die persoon leuk vindt.
Het grootste deel van het lachen gebeurt tijdens gesprekken, wanneer mensen kunnenLachen besmetten— door besmetting door het lachen van een ander.Onderzoeken tonendat wanneer we iemand zien of horen lachen, dit bijna automatisch lachen bij ons kan uitlokken, waardoor sociale banden worden versterkt.
Vaak lachen we om overeenstemming en begrip te tonen, en om vriendschappen te versterken — bijvoorbeeld bij het herinneren aan gedeelde momenten. Ook lachen we om stress te verminderen.
Deze gemeenschappelijke lachjes tijdens gesprekkentreden gemiddeld zes keer per tien minuten gesprek op.Ze zijn kort, met een diepere toon en beginnen en stoppen snel.
Deze soorten lachen, waar we naar verwijzen als vrijwillig, verschillen van het onbeheersbare lachen dat ons uitschakelt en dat we niet kunnen stoppen. Onbeheersbare of onvrijwillige lach is langer en scherper van toon, met vreemde giechel en fluitgeluiden.
In onze meest recenteonderzoek hebben we onderzocht of deze twee verschillende soorten lach hun oorsprong kunnen hebben in volledig verschillende hersensystemen.
Dingen worden ingewikkeld
Wanneer we proberen de onderliggende hersennetwerken te begrijpen die betrokken zijn bij het produceren van lach, kunnen dingen snel ingewikkeld worden.
Om te beginnen, bewegen mensen zich veel wanneer ze lachen. Dit kan problemen veroorzaken voor hersenscantechnieken zoals defMRI(Functionele magnetische resonantie). Het kan ook uiterst moeilijk zijn om mensen ertoe te brengen natuurlijk te lachen in een laboratoriumomgeving.
Een ander punt is dat verschillende gebieden van de hersenen lijken te zijn verbonden met lachen. Een van ons (Fausto) werkt samen metEpilepsiechirurgische eenheidVan het Niguarda Ziekenhuis in Milaan, waar patiënten met medicatie-resistente epilepsie ondergaan aan elektrische hersenstimulatie voor klinische doeleinden. De elektrische stimulatie is zeer nauwkeurig en wordt niet beïnvloed door beweging.
Normaal gesproken, als je het motorisch systeem stimuleert, beweegt de patiënt. Stimuleer je het visuele systeem, dan kan de patiënt visuele hallucinaties ervaren. En als je het auditieve systeem stimuleert, hoort de patiënt geluiden. Maar er zijn vijf of zes gebieden in de hersenen waar stimulatie hoge lachsalven bij de patiënt opwekt. Dus waarom gebeurt dit?
Onlangs,We hebben alle studies over hersenstimulatie herzien.Onderzoek dat mensen bij het lachen en hun gevoelens bij het lachen bestudeert, wijst uit dat de gebieden in de hersenen waar stimulatie lach opwekt, twee verschillende lachnetwerken vormen.
In een van die gebieden, dat de anterior cingulaire cortex, de temporale pool en enkele subcorticale regio's omvat, leidde stimulatie tot lachen, vergezeld van aangename sensaties en gevoelens van geluk - dit is het meest oncontroleerbare en scherpe lachen. Wanneer er stimulatie plaatsvond in het andere netwerk, gelegen in de motorische en pre-motorische gebieden van de hersenen, resulteerde het lachen in spraakstoornissen en werd het niet geassocieerd met een bepaalde emotionele toestand.
Evolutieve verschillen
De gebieden die deel uitmaken van het eerste lachnetwerk, dat vrolijker is, corresponderen met een vocalisatienetwerk dat mensen delen met alle andere zoogdieren. Dit netwerk is ook potentieel verantwoordelijk voor andere spontane emotionele vocalisaties, zoals schreeuwen.
De activering van dit netwerk tijdens spontaan lachen ontketent een neurochemische cascade die, onder andere, het opioïde systeem omvat. Dit helpt om de gevoelens van plezier en beloning te verklaren die voortkomen uit dit vrolijke en oncontroleerbare lachen. Het serotoninesysteem, dat onze gevoeligheid voor pijn reguleert, wordt ook beïnvloed, wat kan verklaren waarom dit lachen tijdelijk de fysieke pijn kan verzachten.
Van een evolutionair perspectief is dit netwerk ouder. Het heeft zijn oorsprong in spontane emotionele reacties en systemen vanOpgewekte spelletjesVan dieren en blijft daarom vrijwel onveranderd tussen mensen en andere dieren.
De andere lach, vrijwillig, wordt gemapteerd op een cerebraal netwerk dat verbonden is met vrijwillige bewegingen bij mensen, zoals hardop spreken. Ze spelen een fundamentele rol in strategische communicatie en sociale onderhandelingen, wat het specifieke gebruik van lachen in gesprekken als een soort gesproken puntuele markering kan verklaren.
Dit neurale systeem komt voornamelijk voor bij mensen en is geassocieerd met complexe vocale acties, zoals spreken, zingen en beatboxen.
Een studie uit 2022die de vormen onderzocht die ons stemkanaal aanneemt wanneer we op deze conversatieve manier lachen, ontdekte dat ze vergelijkbaar zijn met de vormen die we aannemen wanneer we spreken. In tegenstelling daarmee lijken de vormen van ons stemkanaal wanneer we onbeheersbaar lachen heel anders dan bij spreken, en de motorische controle is eenvoudiger, wat in lijn is met hun evolutionaire oorsprong.
Dit onderzoek toont aan dat vrijwillig lachen een complexere en verfijndere motorische controle vereist dan onbeheersbaar lachen, en zich bevindt op een middenweg tussenonbeheersbaar lachen en gesproken taal- niet alleen functioneel, maar ook anatomisch.
Als iemand een beroerte krijgt die deze vrijwillige netwerk beschadigt, kan dit leiden tot ernstige spraakproblemen, hoewel ze nog steeds kunnen lachen, huilen en vloeken. We zouden beweren dat dit gebeurt omdat het oudere netwerk onbeschadigd blijft.
Wetenschap over lachen kan op het eerste gezicht een beetje lichtzinnig lijken - en neurowetenschappers hebben zeker meer aandacht besteed aan het bestuderen van negatieve emoties zoals angst, angst, woede en afkeer.
De onderzoeken naar het menselijke lachen onthullen echter een soortRosetta-steenvoor het begrijpen van een verbazingwekkend breed scala aan fenomenen - waaronder de oorsprong van het sociale brein bij zoogdieren, de mechanismen van binding en empathie, de modulatie van pijn, taal in gesprek en emotionele besmetting.
De auteurs bieden geen advies, hebben geen aandelen of ontvangen financiering van enig bedrijf of organisatie dat baat zou hebben bij dit artikel en hebben geen relevante banden onthuld buiten hun academische posities.