Her hafta, küçük bir ofiste, terapistimle siyaset hakkında konuşurum. Geçen yıl, genel anksiyete ve depresyon tanısı konduktan sonra terapi başladım ve seçim seanslarımıza izinsiz girdi. 27 yaşında, yas tutuyorum. Belki de siyaseti düşünmek benim için gelecek hakkında düşünmek demek. Ve ailemde, gelecek her zaman nesiller arası yavaş yavaş inşa edildi.
Büyükbabalarım, 1960'lar ve 1970'lerde daha iyi bir yaşam arayışıyla Nordeste'den São Paulo'ya geldi. Annem daha fazlasını istedi, benim için, kendim için değil. Doğu bölgesinde tek başına büyütürken, 50 yaşına kadar lise eğitimini tamamlamadı. Ancak 2000'lerde kapı kapı dolaşarak mahalledeki en iyi okula bir yer bulmayı başardı. Daha sonra ETEC'in giriş sınavına kaydoldu. Sonra beni üniversite için bir bursu denemeye ikna etti. Bir bir kapıları açtı, tıpkı bir vaadi yerine getirir gibi.
Hafta içi, uykuya dalmadan önce geceleri onu görürdüm. Hafta sonları bile birbirimizi görürdük.
2019'da üniversiteye girdim, ailemde buraya ulaşan birkaç kişiden biriydim. 2022'de, Lula'nın ilk hükümeti tarafından kurulan ProUni bursu ile gazetecilik bölümünden mezun oldum. O zamanlar aylık ücret 2000 Real'a yakındı. Burs olmasaydı, mezun olmamın veya burada bu metni yazmamın mümkün olup olmadığını bilmiyorum. Ben özel bir durum değilim; Eğitim Bakanlığı'na göre, program aracılığıyla yaklaşık 1,6 milyon öğrenci mezun oldu. 2023'te, bir gazeteci olarak, buradakiAjans HalkO nasılüniversitenin özellikle siyah kadınlara kapılarını açtı.
Geri döndüğümde, bir zincir görüyorum. Büyükbabalarım, çocuklarının aç kalmaması için istediler. Annem, benim eğitim almamı istedi. Şimdi ben zincirin ucunu tutuyorum. Kiradan kurtulmak istiyorum, belki de "Minha Casa, Minha Vida" (Benim Evim, Benim Hayatımdır) programı ile. Çocuklarım, henüz varolmadıkları için, evin yardımına erken başlamak zorunda kalmasınlar istiyorum. Beni, annemden daha çok görmelerini istiyorum. Ancak, umutsuzluk bazen güneşten önce geliyor ve zincirin benim zamanım da koparılacak mı diye merak ediyorum.
Buradan bu seçime bakıyorum. Güneş doğmadan önce uyanan, şehri geçerek, bir konservede sıkışmış gibi sıkışık olarak, Pazartesi'den Cumartesi'ye, bazılarının ise Pazartesi'den Pazara kadar çalışan insanları görüyorum, tek bir gün dinlenmek için. Bu günün ne kadar değerli olduğunu çok iyi biliyorum. O, annemin Pazarıydı. Ülkenin bir ucunda kuraklık, diğer ucunda seller görüyorum, Brezilya zenginlikleri yabancı şirketlere ihale ediliyor, yabancı yöneticiler egemenliğimize karışıyor, bizim bir kısmımız ise yeşil ve sarı bayrağı başka bir bayrakla değiştirmek için sabırsızlanıyor.
Bunun için, önümüzdeki dört yıl boyunca Brezilya'yı yönetebilecek kişilere bakmak beni korkutuyor. Flávio Bolsonaro, bu seçimlere hiçbir bu korkulara yanıt vermemiş olarak katılıyor. Eyalet deputesi olarak dört dönem geçirdi ve tek bir yasa tasarısı bile onaylanmadı.Kamuya AçıklarO gösteriyor ki o, Amazonya'nın korunmasını merkeze koymadan madenciliği savunuyor ve üzerinde etkisini ortaya koyuyor.Pandemi sırasında Rio'daki federal hastanelerBu arada, onlar parçalanırken, ilişki hala mevcuttu.Daniel Vorcaro, Master Bankası'ndanVe 24 yıllık kamu hayatımda,sadece üç kadın güvenliği ile ilgili yasa önerisi(kadınların nüfusu yarısı kadar). Orada, oğlumun nesli için bir vaat arıyorum, ama bulamıyorum.
Bu seçime düşündüğümde, büyükannemi São Paulo'ya gelirken, annemi kapı kapı dolaşırken, kimsenin planlarında olmayan bir diploma tutarken ve henüz doğmamış çocuklarım düşünüyorum. Sadece hayatta kalmalarını istemiyorum; yaşamak için zaman istiyorum. Öğrenmek, onurlu bir şekilde çalışmak ve yaşamak için bir yer istiyorum.
Endişem sadece bir oy sonucundan değil, üç nesil sonra ailemin ilk kez çocuklarının benimkinden daha azına sahip olduğuna inanmadan ileriye bakmaktan geliyor.