وقتی نمی‌توانید از خندیدن دست بکشید، در مغز شما چه اتفاقی می‌افتد؟

آیا به آخرین باری که خندیدی و نمی‌توانستی متوقف شوی، یادت می‌آید؟ شاید در موقعیتی بوده که اصلاً نباید می‌خندیدی.وضعیتی که حتی نباید بخندید..

مثال کلاسیک دیگری، گزارش‌گران کریکت، بریان جانستون و جاناتان آگنی، هستند که در توصیف یک مسابقه در سال 1991 آنقدر خندیدند.

که باعث شد ما به یاد لحظاتی بیفتیم که خنده ما را به نقطه‌ای فراتر از کنترل می‌رساند.و در آن لحظات، ما نمی‌توانیم جلوی خود را بگیریم، حتی اگر منطقی‌ترین توضیح را برای آن داشته باشیم.خنده، واکنش طبیعی ما به شادی، شوخی، یا حتی استرس شدید، است.آنها نمی‌توانستند چیزی بگویند.اما چگونه و چرا این اتفاق می‌افتد؟

در واقع، اگرچه معمولا خنده را به سرگرمی مرتبط می‌کنیم، اما بیشتر خنده‌ها به دلایل اجتماعی دیگری رخ می‌دهند. برای مثال، شما ممکن است بخندید وقتی که...۳۰ برابر شانس بیشتری برای خندیدناگر با کسی غیر از خودتان باشید، نه تنها تنها نیستید، بلکه بیشتر می‌خندید.اگر فرد مقابل خود را بشناسید.و دوست داشتن آن.

اکثر خنده‌ها در طول مکالمه‌ها اتفاق می‌افتد، زمانی که افراد می‌توانندخندیدن به صورت مسریبه دلیل سرایت خنده دیگرانمطالعات نشان می‌دهدکه وقتی کسی را می‌بینیم یا می‌شنویم که می‌خندد، این می‌تواند به طور خودکار خنده را در ما برانگیزد و پیوند اجتماعی را تقویت کند.

اغلب خنده‌ها برای نشان دادن موافقت و درک، و برای تقویت دوستی — مثلاً هنگام به یاد آوردن لحظات مشترک — است. همچنین برای کاهش استرس خنده می‌کنیم.

این خنده‌های مشترک در گفتگوهاحدود شش بار در هر ده دقیقه گفتگو اتفاق می‌افتدبه طور متوسط. آنها کوتاه، با لحن سنگین‌تر و تمایل به شروع و توقف سریع دارند.

این نوع خنده‌ها که داوطلبانه می‌نامیم، با خنده‌های غیرقابل کنترل که ما را ناتوان می‌کند و نمی‌توانیم از آن جلوگیری کنیم، متفاوت است. خنده‌های غیرقابل کنترل یا ناخودآگاه طولانی‌تر و با تنشی بالاتر است و شامل ناله‌ها و ناله‌های عجیب می‌شود.

در آخرین تحقیق مابررسی کردیم که آیا این دو نوع خنده متفاوت می‌توانند ریشه در سیستم‌های مغزی کاملاً متفاوت داشته باشند.

چیزها پیچیده می‌شوند

وقتی سعی می‌کنیم شبکه‌های مغزی زیربنای تولید خنده را درک کنیم، چیزها به سرعت پیچیده می‌شوند.

برای شروع، مردم وقتی می‌خندند خیلی حرکت می‌کنند. این می‌تواند مشکلاتی برای تکنیک‌های تصویربرداری مغزی مانندfMRI ایجاد کند.(تصویربرداری رزونانس مغناطیسی عملکردی). همچنین ممکن است بسیار دشوار باشد که افراد را به طور طبیعی به خنده وادارد، حتی در شرایط آزمایشگاهی.

مسئله دیگر این است که مناطق مختلف مغز به نظر می‌رسد که همه به خنده متصل هستند. یکی از ما (فاوستو) باواحد جراحی صرعاز بیمارستان نیگاردا در میلان، جایی که بیماران مبتلا به صرع مقاوم به دارو تحت تحریک الکتریکی مغز برای اهداف بالینی قرار می‌گیرند. تحریک الکتریکی بسیار دقیق است و تحت تأثیر حرکت قرار نمی‌گیرد.

معمولاً اگر سیستم حرکتی را تحریک کنید، بیمار حرکت می‌کند. اگر سیستم بینایی را تحریک کنید، ممکن است توهمات بصری داشته باشد. و اگر سیستم شنوایی را تحریک کنید، صداها را می‌شنود. اما پنج یا شش منطقه از مغز وجود دارد که تحریک آن باعث خنده بلند بیمار می‌شود. پس چرا این اتفاق می‌افتد؟

به تازگی،ما تمام مطالعات تحریک مغز را بررسی کردیم.مطالعاتی که افراد خندان و احساسی که هنگام خندیدن تجربه می‌کنند را درگیر می‌کند، شواهد ارائه می‌دهد که مناطق مغزی که تحریک آنها خنده را برمی‌انگیزد، دو شبکه خنده متفاوت را تشکیل می‌دهند.

در یکی از آنها که قشر پیش‌سنگین، قطب زمانی و برخی از مناطق زیرقشری را در بر می‌گیرد، تحریک منجر به خنده همراه با احساسات لذت‌بخش و احساس خوشحالی شد - این خنده‌ای بی‌کنترل و تند است. وقتی تحریک در شبکه دیگر، واقع در مناطق حرکتی و پیش‌حرکتی مغز، رخ داد، خنده منجر به اختلالات گفتاری شد و با هیچ حالتی مرتبط نبود.

تفاوت‌های تکاملی

مناطق تشکیل‌دهنده اولین شبکه خنده، شادتر، با یک شبکه صداگذاری که انسان‌ها با تمام پستانداران دیگر به اشتراک می‌گذارند، مطابقت دارند. این شبکه همچنین به طور بالقوه مسئول سایر صداگذاری‌های عاطفی خودجوش، مانند فریادها، است.

فعال شدن این شبکه در طول خنده ناخودآگاه، یک سری واکنش‌های شیمیایی در مغز را آغاز می‌کند که شامل سیستم اپیوئید نیز می‌شود. این امر به توضیح احساس لذت و پاداش ناشی از این خنده شاد و غیرقابل کنترل کمک می‌کند. سیستم سروتونین که حساسیت ما به درد را تنظیم می‌کند نیز تحت تأثیر قرار می‌گیرد، که ممکن است دلیل موقت کاهش درد فیزیکی ناشی از این خنده باشد.

از دیدگاه تکاملی، این شبکه قدیمی‌تر است. ریشه در پاسخ‌های هیجانی ناخودآگاه و سیستم‌های دارد.بازی‌های پر جنب و جوشاز حیوانات و بنابراین تقریباً بدون تغییر بین انسان‌ها و سایر حیوانات باقی می‌ماند.

خنده‌های دیگر، داوطلبانه، در شبکه‌ای از مغز که به حرکات داوطلبانه در انسان‌ها متصل است، نقشه‌برداری می‌شوند، مانند صحبت کردن در صدای بلند. آنها نقش اساسی در ارتباط استراتژیک و مذاکره اجتماعی دارند، که ممکن است توضیح دهد چرا خنده به طور خاص در گفتگو به عنوان نوعی نشانه گفتاری استفاده می‌شود.

این سیستم عصبی عمدتاً در انسان‌ها یافت می‌شود و با اعمال صوتی پیچیده، مانند صحبت کردن، خواندن و انجام بیت‌باکس مرتبط است.

مطالعه‌ای در سال 2022که اشکال مختلف که مجرای صوتی ما هنگام خندیدن به این شیوه گفتاری به خود می‌گیرد را تحلیل کرد، نشان داد که این اشکال شبیه به شکل‌هایی است که هنگام صحبت کردن به خود می‌گیرد. در مقابل، اشکال مجرای صوتی ما هنگام خندیدن بی‌کنترل بسیار متفاوت از صحبت کردن است و کنترل حرکتی ساده‌تری دارد، که با منشأ باستانی آن سازگار است.

این تحقیق نشان می‌دهد که خنده ارادی نیاز به کنترل حرکتی پیچیده‌تر و ظریف‌تری نسبت به خنده ناخودآگاه دارد و در میانه بین خنده ناخودآگاه و زبان گفتاری قرار می‌گیرد.نه تنها از نظر عملکردی، بلکه از نظر آناتومی نیز.نه تنها از نظر عملکردی، بلکه از نظر آناتومی نیز.

علم خنده ممکن است موضوعی کمی بی‌اهمیت به نظر برسد - و دانشمندان مغز قطعاً تلاش‌های بیشتری را به مطالعه احساسات منفی مانند ترس، اضطراب، خشم و انزجار اختصاص داده‌اند.

علم خنده ممکن است به نظر موضوعی کمی بی‌اهمیت برسد، در حالی که دانشمندان مغز بدون شک تلاش‌های بیشتری را به مطالعه احساسات منفی مانند ترس، اضطراب، خشم و انزجار اختصاص داده‌اند.

تحقیقات در مورد خنده انسان، با این حال، در حال آشکار شدن به نوعیسنگ روزتابرای درک طیف شگفت‌انگیزی از پدیده‌ها - از جمله ریشه‌های مغز اجتماعی در پستانداران، مکانیسم‌های پیوند و همدلی، تنظیم درد، زبان در گفتگو و سرایت عاطفی.

نویسندگان مشاوره‌ای ارائه نمی‌کنند، سهام یا بودجه‌ای از هر شرکتی یا سازمانی که از این مقاله سود می‌برد ندارند و هیچ ارتباط مرتبطی به جز سمت‌های آکادمیک خود آشکار نکرده‌اند.