دسترسی به آب سالم و فاضلاب تصفیه شده در سراسر کشور به سرمایه گذاری، برنامه ریزی و توانمندی های مدیریتی شهرداری ها وابسته است. برای ارزیابی اینکه آیا برزیل برای دستیابی به اهداف یکسان سازی خدمات بهداشتی و بهداشتی تا سال 2033 آماده است یا خیر،دیوان حساب های عمومی فدرال (TCU) بر اجرای قانون اساسی خدمات بهداشتی و بهداشتی، با تمرکز بر عملکرد دولت فدرال و شرایط ارائه شده به شهرداری ها برای گسترش خدمات، نظارت دارد.
این قانون اهداف اصلی را تعیین می کند، از جمله تامین آب سالم برای 99 درصد جمعیت و جمع آوری و تصفیه فاضلاب برای 90 درصد برزیل تا سال 2033. نظارت TCU به دنبال شناسایی خطراتی است که می تواند این اهداف را تهدید کند و بررسی می کند که آیا ابزارهای پیش بینی شده در قانون واقعاً اعمال می شوند یا خیر.
مأموران، به ویژه عملکرد وزارت مسکن و شهرسازی و سازمان مدیریت منابع آب و خدمات بهداشتی و بهداشتی ملی (ANA) را بررسی می‌کنند. از جمله مواردی که مورد بررسی قرار می‌گیرند، مقررات مربوط به تنظیم خدمات، معیارهای تخصیص منابع فدرال و توانایی شهرداری‌ها در سازماندهی و گسترش خدمات است.
شهرداری‌ها باید برای گسترش خدمات آماده باشند.
گسترش خدمات بهداشتی و بهداشتی به ساخت شبکه‌های آب و فاضلاب بستگی دارد. شهرداری‌ها همچنین باید قراردادهای منظم، برنامه‌ریزی، ظرفیت مالی و مکانیسم‌های نظارتی را داشته باشند. قانون، اقدامات لازم برای سازماندهی خدمات منطقه‌ای را پیش‌بینی می‌کند که امکان ادغام مدیریت خدمات بهداشتی و بهداشتی را بین شهرداری‌های مختلف فراهم می‌کند.
در این زمینه، دیوان محاسبات ارزیابی می‌کند که آیا نهادهای مسئول تنظیم خدمات، از مقرراتی که توسط ANA تدوین شده پیروی می‌کنند یا خیر. هدف، بررسی این است که آیا این مقررات به طور واقعی رعایت می‌شوند یا صرفاً به صورت رسمی پذیرفته می‌شوند.
یک جنبه دیگر از این بررسی، آزادسازی منابع فدرال است. دیوان ارزیابی می‌کند که آیا معیارهای مورد استفاده دولت، تضمین می‌کنند که الزامات قانونی برای دریافت این منابع رعایت می‌شوند، از جمله وجود برنامه‌های بهداشتی و بهداشتی، مکانیسم‌های مشارکت جامعه و اقدامات مربوط به کاهش تلفات آب.
تحلیل همچنین به توانایی شهرداری‌ها در رعایت الزامات مربوط به قانونی‌بودن، مقررات و سرمایه‌گذاری مورد نیاز برای اجرای قانون توجه می‌کند.
یک شاخص جدید به ارزیابی آمادگی شهرداری‌ها کمک می‌کند
برای مقایسه شرایط هر شهر،دیوان محاسبات شاخص بلوغ سازمانی مربوط به بهداشت و درمان (Imis) را توسعه داده استاین ابزار نمره‌هایی از 0 تا 10 را اختصاص می‌دهد و چهار بعد را در نظر می‌گیرد که وزن یکسانی در ارزیابی دارند: قانونی بودن ارائه خدمات، منطقه‌ای‌سازی، مقررات و سرمایه‌گذاری.
این شاخص دارای یک نسخه برای تأمین آب (Imis-A) و نسخه دیگری برای فاضلاب (Imis-E) است. در عمل،این ابزار به بررسی این موضوع می‌پردازد که آیا شهرها دارای قراردادهای منظم، برنامه‌ریزی مناسب، ساختارهای نظارتی و شرایط لازم برای سرمایه‌گذاری در گسترش خدمات هستند یا خیر.همچنین، سرمایه‌گذاری‌های انجام شده بین سال‌های 2020 و 2024 را با مقادیر سالانه مورد نیاز برای دستیابی به پوشش همگانی تا سال 2033 مقایسه می‌کند.
این ابزار به منظور استانداردسازی ارزیابی و ارائه دید واضح‌تری در مورد میزان آمادگی شهرها برای رعایت الزامات قانونی، تلاش می‌کند.
چرا نظارت برای مردم مهم است؟
بهداشت و خدمات بهداشتی و درمانی مستقیماً با شرایط زندگی افراد مرتبط است. کمبود آب سالم و جمع‌آوری و تصفیه فاضلاب، تأثیرات منفی بر سلامت، محیط زیست و سایر شرایط آسیب‌پذیری، به ویژه در مناطق با پوشش کم خدمات، دارد.
در پیگیری سیاست‌های عمومی، دیوان محاسبات می‌خواهد خطرات مربوط به اجرای قوانین و منابع فدرال اختصاص داده شده به این بخش را شناسایی کند. نظارت همچنین بهامکان بررسی این موضوع را فراهم می‌کند که عملکرد نهادهای مسئول به هدایت سرمایه‌ها به شهرداری‌هاو حمایت از گسترش خدمات را تسهیل کند.
این کار از داده‌های سیستم‌های اطلاعاتی ملی، گزارش‌های ANA، مقررات استانی و فدرال و پایگاه‌های داده مربوط به نظارت بر پروژه‌ها و انتقال منابع دولتی استفاده می‌کند.
دادگاه، در برنامه‌ریزی نظارت، محدودیت‌هایی را برجسته می‌کند که نیازمند توجه در تحلیل هستند. از جمله این موارد، وابستگی به اطلاعات ارائه شده توسط شهرداری‌ها و عوامل، عدم وجود یک پایگاه داده ملی سیستماتیک در مورد اجرای منطقه‌ای و وجود مکانیسم‌هایی است که می‌توانند تاخیر در بررسی الزامات قانونی برای تخصیص منابع را به تاخیر بیندازند.
این محدودیت‌ها، اهمیت ارزیابی کاربرد عملی قوانین موجود را بیشتر می‌کند.
سرویس:
Secom: GD/pc
ارتباط با رسانه‌ها - ایمیل:imprensa@tcu.gov.br
خدمات به شهروندان - ایمیل:ouvidoria@tcu.gov.br